Biyaheng Langit

Masagwa daw? lol. andudumi ng utak nyo. siguro puro “yun” ang iniisip nyo. title lang naman ng blog ko yun. di nyo din alam ang true meaning nun.. mama ko kasi, kung anu ano iniisip. papalitan ko tuloy ngayon.

Wala naman akong maisip na maganda.. ah! alam ko na. suggest nalang kayo ng magandang blog title para sa akin. at kung sino may pinakamagandang title, may libreng CHEESE BURGER! yaaay.

Kung ayaw nyo ng cheese burger o kaya sawa na kayo, eto nalang:

Karot cake! so ano pang hinihintay nyo? suggest na!

Nikko.. Nix.. Neex..

Mga madalas na itawag sa akin ng mga nakakakilala sa akin. minsan pa nga ay Nikx o kaya Nixxx (masagwang basahin para sa batang tulad ko), lagyan pa nila ng kuya, ading, o kung ano ano pang kaek-ekang maisip ng isang tipikal na utak ng pilipino. sosyal man para sa iba, baduy parin kung itatanong nyo sa akin. at sa lahat ng mga bansag na ginawa nila, itong isa ang nabaduyan lang ako ng husto. MANONG.

Di naman masama kung iniisip nyo. may kaklase nga ako sa hayskul na MANONG din ang tawag sa kanya. MANONG dahil mga dalawa o tatlong taon ang tanda niya sa amin. MANONG dahil mukha talaga siyang MANONG. isa pa, MANONG din ang tawag naming magpipinsan sa iba naming pinsan na lagpas tatlong taon ang tanda sa amin. lalake sila malamang. at ang huli, diba MANONG din ang tawag natin sa mga lalakeng mukhang adik sa lansangan kung di natin sila kilala? kaya tanong ko lang sa inyo. ganoon na ba ako katanda para ihalintulad at isama sa mga nabanggit kong mga MANONG? ang sagot ko po ay hindi. bata pa po ako, single, at hindi pa nagkaka girlfriend. opo, bata, hindi isip bata. at kung tatanungin nyo po sa akin kung sino ang salarin. isa po siyang ECE student sa mapua na ilang buwan o araw lang ang bata sa akin. CHESTER ADAMOS po (hayop ka ches, di ako hip hop. ngayon lang uli kita pinansin, ginago mo na agad ako).

Aking pangalan ay nilapastanganan,

na parang aking pagkatao’y pinagsamantalahan.

Pero kahit anong pangalan man ang itawag sa akin. ako parin ito – Nikko. ang inyong MANONG.

Bad news. my mom told me just a while ago that i might change schools this coming year. she also told me that they somehow can’t afford my current tuition of 40 thousand+ that is why i have to transfer to a cheaper college. but hey! i don’t want to! i already love my current university liar and i can’t leave my friends there. i’ve already been used to where i am right now. i can’t go that easily. i may be selfish, but i also have feelings too. i just hope that won’t i mean shouldn’t come true.

Pasensya kung di na ako nagparamdam dun sa usapan natin sa YM. sadyang di ko alam kung anong sasabihin ko sa iyo. may ideya na kasi ako tungkol sa gusto mong ipabatid pagkatapos mong ipabasa sakin yung nasa stats mo. nagtatanga tangahan nalang ako. nakaka flatter na may taong magkakagusto sakin. malas kasi ako sa ganyang mga bagay. ako kasi, dalawang beses palang. isa nung hay skul, isa ngayon. pero parehong umaasa lang. at alam kong sa wala din ito tutungo. ayoko naman na magaya ka sa akin, kaya siguro mas mabuti pa kung kalimutan mo nalang yung nararamdaman mo. makakahanap ka pa ng iba na mas babagay sayo. hindi ko sinasabi ito para sirain ang pagkakaibigang nabuo. tignan mo kaming dalawa. minsan nang muntik ng masira ang pagkakaibigan namin dahil din sa nararamdaman ko towards her. pero kinontrol ko sarili ko para lang di mangyari yun. gusto kita, pero hindi gaya ng pagtingin ko sa kanya. sana naintindihan mo ako, ayoko lang na umasa ka din sa wala.

Kung tingin ng iba INFATUATION lang ito, siguro nga tama sila. pero ganyan talaga ang tao. hindi mawawala yun.

I’m cleaning and organizing my stuffs lalo na yung mga gamit ko nung high school and last school year. inutusan ako ng mom ko kasi nakatambak sa kwarto ko. heck, yun pa naman ang pinaka ayaw ko – yung mag ayos ng gamit. maglinis ng bahay pwede pa pero wag lang talaga ito. pero no choice ako. and kanina, while inaayos ko nga yung mga kalat este gamit ko. nakakita ako ng isa sa mga reaction papers na sinulat ko nung unang sem ng college ako. importante para sakin ito kasi bihira lang akong mag sulat ng MATINONG essay. share ko sa inyo. bakit kamo? gusto ko eh.

“Take not the road less traveled”, spoke by Mikaela Irene Fudolig in her remarkable speech during the 96th General Commencement Exercises of the University of the Philippines. She meant that going abroad is not the only way to meet success; but staying here, striving hard and pulling out all the stops is an another path. But as for Patricia Evangelista, she believed that going home to our beloved Philippines is going to be more important than anything else. She just wanted not to waste what every Filipino has, so taking opportunities outside is what is better.

Reading the two speeches makes me feel proud. Proud in a way that we have people like Fudolig and Evangelista, people that have their own beliefs and ideas that keep them strong, willing, and determined to aspire their own goals. And never losing them and always keeping them in mind and in soul.

I’m not really on somebody’s side since they are right and wrong on some ways; however my opinion would rather be like Fudolig’s. For me, leaving the Philippines is just an option to achieve one’s goal. In fact it is like “taking shortcuts” which is sometimes a way to success; yet, some are leading to one’s despair. You know what? There’s more than one way to skin a cat. Just believe at yourself and keep striving hard, giving the best that you can will able to keep your body and soul together.

Though the path staying here in the Philippines is difficult, why not think of it as a challenge? A challenge that will make every Filipino brave enough to face the coming challenges they will meet in the future. And through those challenges, we will become stronger and better Filipinos than today. I know we can’t read the handwriting on the wall, but why not take the risk of living in this country instead of risking outside? Well, all i can say is break a leg…

Medyo mababaw nga lang sya, pero naka perfect ako dyan sa paper na yan ha! hehe.